انزال تاخیر یافته (ِDelayed Ejaculation) یا نداشتن انزال Anejaculation)): معمولا مردان پس از گذشت چند دقیقه از شروع نزدیکی یا فعالیت جنسی، قادر به داشتن انزال می باشند. در برخی افراد (حدود 1 تا 4%) پس از اقدام به فعالیت جنسی انزال با تاخیر رخ می دهد. (به عنوان مثال بیش از 30 تا 45 دقیقه).
در موارد شدیدتر انزال اصلا رخ نمی دهد. این شکایت ممکن است به صورت اولیه باشد یعنی فرد از ابتدا این مشکل را داشته است، یا ثانویه باشد و بعدا ایجاد شده باشد. ممکن است در شرایط خاصی ایجاد یا تشدید گردد. در مواجهه با این موارد نیز یک شرح حال و معاینه دقیق نیاز است که شامل عوامل فردی، اجتماعی، فرهنگی، وضعیت روحی و روانی، داروهای مصرفی و معاینه کامل دستگاه تناسلی و عصبی و … می باشد. آزمایش های تکمیلی و هورمونی نیز درخواست می گردد.
این اختلال الزاما به مفهوم وجود اختلال در ارگاسم نیست و ممکن است فرد به ارگاسم برسد، یا اوج لذت جنسی را تجربه نکند. برخی افراد دو پدیده ارگاسم و انزال را در مردان معادل یکدیگر می دانند، در حالی که عدم انزال یا تاخیر در انزال به مفهوم عدم ارگاسم نیست، زیرا ارگاسم در مغز فرایندی لذت بخش است و انزال در دستگاه تناسلی رخ می دهد و این پدیده در گروهی از بیماران که انزال رو به عقب یا پس گرد دارند و مایع منی به جای حرکت در مسیر پیشابراه به جلو، به طرف مثانه برگشت می کند، فرد ممکن است عدم مشاهده انزال را به مفهوم نرسیدن به ارگاسم تعبیر کند.
شایع ترین علل انزال تاخیر یافته عبارتند از: کاهش حساسیت آلت،جراحی های پروستات، آسیب اعصاب نخاعی و موضعی، علل هورمونی (دیابت، کم کاری تیرویید یا غده هیپوفیز) ، مصرف برخی داروها (داروهای کاهنده فشارخون، داروهای روانپزشکی مانند داروهای ضد افسردگی، برخی مسکن ها و مخدرها مانند ناپروکسن و تریاک، شل کننده های عضلانی، الکل و …) و عوامل روحی و روانی.
در برخی موارد این مشکل در یک شرایط خاص (مانند نوع خاصی از فعالیت جنسی یا با یک فرد خاص) رخ می دهد، که در شرح حال باید به آن دقت شود.
در پایان پس از ارزیابی کامل و تعیین تشخیص احتمالی درمان زیر نظر پزشک آغاز می شود. در مواردی که علل روحی و اجتماعی برای فرد مطرح است، مشاوره روانپزشکی ضرورت دارد.